د طبيعي او بيولوژیکي پلوه، کله چې یوه نجلۍ د بلوغ مرحلې ته ورسیږي، د هغې په بدن کې هورموني بدلونونه راځي. دا تغیرات د جنسي تمایلاتو او غوښتنو د پیدا کیدو لامل کیږي. خو د بدن بشپړ بې رحمه او جدي جنسي چمتووالی یوازې په هورمونونو پورې محدود نه دی.
د طبي څېړنو له مخې، که څه هم د بلوغ دوره د ۱۲ څخه تر ۱۵ کلنۍ پورې پیلیږي، خو د نجلۍ د رحم او حوصلې هډوکي لا هم د ودې په حال کې وي. د نجلۍ بدن د اتلس کلنۍ (18) څخه تر شلو کلونو پورې په رښتینې توګه خپل بشپړ فزیکي او جنیتیکي ثبات ته رسیږي. له دې عمر څخه مخکې هر ډول نږدېوالی د بدن لپاره دروند او زیانمنونکی تمامیدای شي.
د پورتني عمر (۱۸ کلنۍ) څخه وروسته، د ښځینه هورمونونو لکه د اسټروجن کچه خپل اوج ته رسیږي، چې دا د بدن فزیکي غوښتنه او د جنسي اړیکې وړتیا په طبیعي او خوندي توګه پیاوړې کوي. په دې مرحله کې بدن د کوروالي د فشارونو او په ځانګړې توګه د امیندوارۍ د دروند بار د زغملو پوره توان پیدا کوي.
بله مهمه برخه رواني او عاطفي چمتووالی دی چې له فزیکي بلوغ سره مستقیم تړاو لري. د اتلس کلنۍ په شاوخوا کې، نجلۍ د خپل بدن په اړتیاوو او د جنسي اړیکو په پایلو ښه پوهیږي. دا ذهني وده ورسره مرسته کوي چې د کوروالي پر مهال له اضطراب او فزیکي درده ځان وساتي او په ارامه روحیه مخکې لاړه شي.
په پایله کې، که څه هم جنسي غوښتنې کم عمره کې پیدا کیږي، خو د نجلۍ بدن یوازې د ۱۸ کلنۍ څخه وروسته د پوره او جدي (بې رحمه) کوروالي لپاره په طبیعي، قانوني او صحي توګه چمتو کیږي. له دې وړاندې د بدن کارول د زیږون د نلونو د شلیدو، سختو انتاناتو او دایمي فزیکي زیانونو لامل ګرځي.