دوه شیان شته چې ښځه مجبوره کوي ځان ته لاس واچوي او خپلې شرمځای ته ګوته ورکړي ترڅو انزال شي. لومړی شی د هغې د تندې او سختې خولې دی چې د نارینه د سخت او ګرم ذکر په خیال کې راځي، هغه ذکر چې غواړي د هغې په لوند او تنګ سوري کې ننوځي او ټول منی پکې خالي کړي.
کله چې ښځه یوازې وي او دغه خیالونه یې زړه ته راشي، نو خپلې پښې پرانیزي او ګوتې یې په خپل کلیټورس باندې ګرځي، سخت ګرځوي ترڅو هغه ګرمي او خول چې دننه یې راپورته شوې ده، راوباسي. هغه خپل سوري ته ګوته ننباسي او دننه یې ګرځوي لکه څنګه چې د نارینه ذکر هلته وي.
دوهم شی د هغې د بدن د هغو ځایونو لمس دی چې ډېر حساس دي، لکه د تیو نوکونه او د شا خول، چې کله یې په خیال کې څوک څیري یا په خوله یې مکوي نو هغه مجبوره کېږي چې لاس یې سمدستي د خپل شرمځای ته لاړ شي. هغه خپلې ګوتې په خپله لوند او ګرمه غوښه کې ډوبی او چټک ګرځوي.
هغه ځان ته وايي چې نور نشي صبر کولی، نو دواړه لاسونه یې کاروي، یو لاس یې په تیو باندې او بل یې په کلیټورس او سوري کې، سخت او چټک حرکت کوي ترڅو هغه څپه راشي چې ټول بدن یې ولړزوي. انزال یې راځي لکه د اوبو سیلاب، د هغې شرمځای سخت ټکان کوي او منی یې بهر راوځي.
په دې توګه دا دوه شیان — د سخت ذکر خیال او د حساسو ځایونو لمس — ښځه مجبوره کوي چې ځان پخپله انزال کړي، ځکه چې د هغې بدن نور صبر نه کوي او غواړي چې هغه خوږ او سخت خوند سملاسي خپل لاس سره ترلاسه کړي.