په اروپا کې د مېشتې یوې عربې مېرمنې د خپل لومړي واده په اړه داسې روایت کوي چې خاوند یې ترې د عمر له پلوه ډېر کوچنی و. د هغې په وینا، د دوی ترمنځ د عمر دا توپیر د ګډ ژوند په بېلابېلو برخو کې څرګندېده او د دواړو د اړتیاوو او تمو ترمنځ یې ځانګړی وضعیت رامنځته کړی و.
مېرمن وايي چې د دوی په شخصي اړیکو کې به خاوند یې ډېر ژر ستړی کېده او له هغې سره به یې ویل: «بس دی، نور به سبا وکړو.» د هغې د بیان له مخې، دا جمله به په تکرار سره اورېدل کېده او د دوی د ګډ ژوند یوه عادي برخه ګرځېدلې وه.
د دې روایت له مخې، د مېرمنې تجربه یوازې د عمر د توپیر موضوع نه وه، بلکې د دواړو د فزیکي توان، غوښتنو او تمو ترمنځ د توپیر څرګندونه هم کوي. د هغې خبرې ښيي چې په واده کې یوازې مینه او عاطفي اړیکه کافي نه وي؛ د دواړو لورو اړتیاوې، تفاهم او د ګډ ژوند په اړه ورته تمې هم مهم رول لري.
په ټوله کې، د دې مېرمنې روایت د داسې واده انځور وړاندې کوي چې د پام وړ عمر توپیر پکې موجود و او د همدې توپیر اغېزې یې په شخصي ژوند کې احساسولې. د هغې خبرې د یوې ځانګړې تجربې بیان دی او له همدې یوې کیسې څخه د ټولو ورته ودونو په اړه عمومي پایله اخیستل مناسبه نه ده.