د ښځې د بدن فزیکي جوړښت داسې دی چې د وخت په تېرېدو پکې ځینې طبیعي بدلونونه راځي. د مهبل یا شرمګاه د عضلاتو د لچک او ارتجاعي حالت کمېدل یا پراخېدل یو له دغو بدلونونو څخه دی. ډېری وخت د علمي معلوماتو د نشتوالي له امله د دې موضوع په اړه غلطې انګېرنې شتون لري، خو په اصل کې دوه عمده طبيعي عوامل دا حالت رامنځته کوي.
لومړی او تر ټولو مهم عامل چې د مهبل عضلات شلوي او د وخت څخه مخکې د هغې د خلاصون یا غټېدو احساس رامنځته کوي، طبیعي زېږون (ولادت) دی. د زېږون پر مهال د ماشوم د تېرېدو لپاره د حوصلې عضلات تر خپل حد زیات کش کېږي. که څه هم دا عضلات بېرته راټولېږي، خو ځینې وخت خپل پخوانی حالت په بشپړه توګه نشي موندلی.
که چيرې یوې ښځې څو ځله او په پرله پسې توګه طبیعي ولادتونه کړي وي، د عضلاتو دا کشښت نور هم زیاتېږي. د طبيعي ولادت تکرار د دې لامل ګرځي چې د حوصلې د کف عضلات کمزوري شي، چې په پایله کې یې د شرمګاه په جوړښت کې د پام وړ پراخوالی او د لچک کموالی رامنځته کېږي.
دویم اصلي عامل د عمر زیاتېدل او په بدن کې د اسټروجن په نوم د ښځینه هورمونونو کمښت دی. د عمر په تېرېدو، په ځانګړي ډول د مینوپاز (د میاشتنۍ ناروغۍ د بندېدو) په جریان کې، د هورمونونو په کچه کې سخت کموالی راځي. دا هورمونونه د مهبل د نسجونو د پیاوړتیا، رطوبت او لچکتیا مسؤل دي، چې په کمښت سره یې عضلات خپله کلکوالي له لاسه ورکوي او شليږي.
د دې برعکس، د عامه باورونو خلاف، عادي او مکررې جنسي اړيکې هېڅکله د مهبل د دایمي پراخوالي یا خرابېدو لامل نه ګرځي، ځکه دغه عضلات د جنسي رابطې پر مهال بېرته خپل عادي حالت ته ګرځي. خو د دغو دوو اصلي عواملو (ولادت او هورمونونو کمښت) له امله رامنځته شوې سستي د “کیګل” په څېر د ځانګړو ورزشونو له لارې تر ډېره حده بېرته تقویه کېدای شي.