کله ناکله د ځان په لاس انزال کول په خپله د ناروغۍ نښه نه ده؛ خو که دا کار دومره زیات شي چې د انسان ورځنی ژوند، کار، زده کړې یا اړیکې اغېزمنې کړي، د ستونزې نښه کېدای شي. لومړۍ نښه یې دا ده چې انسان احساس کوي خپل عادت نه شي کنټرولولای او بیا بیا هڅه کوي چې کم یې کړي، خو بریالی نه شي.
دویمه نښه دا کېدای شي چې د دې کار له امله د وخت، خوب او ورځنیو مسؤلیتونو نظم ګډوډ شي. د بېلګې په توګه، یو کس ممکن د شپې تر ناوخته ویښ پاتې شي، د کار یا زده کړو مهم کارونه وځنډوي، یا خپل ټولنیز فعالیتونه کم کړي.
درېیمه نښه رواني فشار دی. ځینې کسان وروسته له دې د پښېمانۍ، شرم، اضطراب یا خپګان احساس کوي، په ځانګړې توګه هغه وخت چې دا کار د دوی له شخصي ارزښتونو سره په ټکر کې وي. البته دا احساسات پخپله د دې معنا نه لري چې بدن یې کمزوری شوی یا جنسي هورمونونه یې حتماً کم شوي دي.
څلورمه نښه هغه وخت ده چې جنسي عادت د انسان د ژوند پر نورو برخو غالب شي؛ مثلاً له خلکو څخه ځان ګوښه کړي، تمرکز یې خراب شي، یا د اړیکو او مسؤلیتونو په ترسره کولو کې ستونزه پیدا کړي. که څوک داسې حالت تجربه کوي، غوره ده چې د عادت پر شمېر یوازې تمرکز ونه کړي، بلکې د خپل ورځني ژوند پر اغېزو فکر وکړي او که ستونزه دوام کوي، له روغتیايي متخصص سره مشوره وکړي.