زه دوه اوونۍ مخکې واده شوې یم. مېړه مې په بل ښار کې کار کوي، له همدې امله موږ خپل ډېر وخت د ویډیويي اړیکو له لارې په خبرو کولو تېروو.
پرون، له حمام کولو مخکې مې له هغه سره ویډیويي خبرې کولې. ما د حمام چپنه اغوستې وه. هغه له ما وغوښتل چې بې له جامو ځان ورته وښیم.
ما په خندا ورته وویل: «لومړی یې پیسې راکړه، هېڅ شی وړیا نه دي!»
دا زموږ ترمنځ د کوژدې له وخته یوه ټوکه وه او هر ځل به مو په ګډه خندل. خو دا ځل یې ماته داسې خبره وکړه چې ما هېڅکله په خپل ژوند کې د هغه له خولې د اورېدو تمه نه لرله.
هغه وویل:
«ښه، نو ستا او د هغو ښځو ترمنځ څه توپیر دی چې د پیسو په بدل کې له نارینهوو سره اړیکې لري؟»
په لومړي سر کې مې فکر وکړ چې ښايي خبره مې سمه نه وي اورېدلې، نو ومې پوښتل: «تا څه وویل؟»
هغه هماغه خبره په ډېر ارام غږ بیا تکرار کړه، لکه هېڅ ناسم کار یې چې نه وي کړی.
ما احساس کړه چې په زړه کې مې یو څه مات شول. هغه څه چې ما ځوروله، دا نه وه چې د ټوکې په ځواب کې یې زما غوښتنه رد کړه؛ بلکې دا وه چې هغه په یوه شېبه کې زموږ د مېړه او مېرمنې ترمنځ یوه بېضرره ټوکه په داسې سپکاوي بدله کړه چې زما عزت یې ټپي کړ.
ما ترې وپوښتل: «ته رښتیا هم ما ته په همدې سترګه ګورې؟»
هغه ځواب راکړ: «تا وویل چې پیسې راکړه، ما هم له تا سره هماغسې خبرې وکړې.»
نور مې د خبرو کولو توان نه درلود. ورته مې وویل چې حمام ته ځم او ټیلیفون مې بند کړ.
حمام ته ننوتم او کله چې د اوبو لاندې ودرېدم، په لوړ غږ مې ژړل پیل کړل. هر ځل چې به مې د هغه د خبرو انداز راپه یاد شو، خپل بدن به مې بیا بیا په صابون وینځه. داسې احساس مې کاوه لکه د هغه د خبرو له امله چې زما په زړه کې کومه وېروونکې او دردونکې احساساتي ناپاکي پاتې شوې وي، غواړم ځان ترې پاک کړم.
له حمام څخه تر راوتلو وروسته هم ارامه نه شوم. لمونځ مې وکړ او ژړل مې. په دوامداره توګه مې له ځان سره همدا یوه پوښتنه تکراروله:
ایا دا ممکنه ده چې هغه څوک چې ما ورسره د ژوند تېرولو پرېکړه کړې، او د چا تر څنګ باید تر ټولو ارامه او خوندي احساس وکړم، له ما سره داسې خبرې وکړي؟
څه موده وروسته یې راته ټیلیفون وکړ.
ما ټیلیفون پورته کړ. هغه داسې راسره خبرې کولې لکه هېڅ چې نه وي شوي، زما د ورځې په اړه یې پوښتنې کولې.
ما ترې وپوښتل: «ته دې ته هېر شوي یې چې څو شېبې مخکې دې راته څه وویل؟»
هغه وویل: «ښه، ما خو درسره ټوکه کوله. دومره یې لویه مسئله مه جوړوه.»
د دې خبرې په اورېدو مې لا ډېرې اوښکې تویې شوې.
ما ورته وویل: «زه ستا مېرمن یم. زه کومه پردۍ ښځه نه یم چې ته راته داسې خبرې وکړې او بیا د هېڅ پېښې په څېر خپل ژوند ته دوام ورکړې.»
هغه د لږ وخت لپاره چوپ شو. وروسته یې بښنه وغوښته. ویې ویل چې نه یې غوښتل ما له بل چا سره پرتله کړي، زما ټوکه یې ناسمه درک کړې وه او د غوسې له امله یې داسې ځواب ورکړی و.
ما د هغه خبره ومنله. ښايي رښتیا هم د خپلو خبرو هغه معنا نه وه اراده کړې چې ما ترې واخیسته. خو د هغه بښنې دا معنا نه لرله چې زه دې هغه خبرې هېرې کړم.
له هغې ورځې راهیسې، کله چې هغه راته ټیلیفون کوي، زړه مې نه غواړي چې د پخوا په څېر ورسره خبرې وکړم. کله ناکله وینم چې زنګ وهي، خو ټیلیفون یې نه پورته کوم. دا کار د دې لپاره نه کوم چې هغه ته سزا ورکړم؛ بلکې یوازې دومره ده چې لا هم نه شم کولای د پخوا په څېر ورسره په ارامۍ او طبیعي ډول چلند وکړم.
تر دې هم بده دا ده چې هغه تل راته وایي: «بښنه مې وغوښته، نور څه غواړې؟»
خو زه خپله هم نه پوهېږم چې له هغه څخه باید څه وغواړم. نه غواړم ورسره بېانصافي وکړم او نه غواړم له هغه سره خپه پاتې شم. خو هر ځل چې هغه شېبه را په یاد شي، د حمام لاندې د ژړا پر مهال د سپکاوي هغه احساس یو ځل بیا زما ټول وجود نیسي.
څنګه کولای شم د خپل مېړه تر څنګ بېرته د ارامۍ او ډاډ احساس وکړم؟ او څنګه کولای شم له هغه سره د پخوا په څېر واوسم، په داسې حال کې چې لا هم هغه خبره نه شم هېرولای چې راته یې کړې ده؟